Reacties
|
|
Eind mei 2003 kwamen wij, een vriendengroepje van voornamelijk HD rijders bij
toeval in contact met Irma.
Zij was een vrouw 'in de bloei van haar leven' toen bij haar een kwaadaardige
vorm van kanker geconstateerd werd. Dit bleek zich in korte tijd dermate
kwaadaardig te ontwikkelen dat al spoedig elke hoop op genezing vervlogen was.
Irma zat echter niet bij de pakken neer! Ze heeft in een ijl tempo haar
motorrijbewijs gehaald en voor het eerst in haar leven een motor gekocht, een
Harley-Davidson Sportster. Haar hele leven had ze jaloers gekeken naar die
mensen op HD's en nu had ze er zelf een!
Echter, als vrouw alleen durfde ze het niet aan om alleen naar allerlei
evenementen te gaan en dat was wel jammer. Zoals gezegd, bij toeval hoorden
wij van haar en hebben we contact gezocht om te vragen of ze met ons mee wilde
rijden.
Helaas hoorden wij dit erg laat en werd het contact pas eind mei gelegd. Ze
reageerde echter enthousiast en ze was vreselijk trots toen ze in Breda bij de
Harley dag aankwam en aan het hoofd van onze groep naar het evenement reed.
Op 29 juni bij Hilversum Alive en Harley Dag Utreg was ze weer aanwezig. Ze
vertelde wel dat ze pijn had maar was toch blij dat ze mee kon rijden en was
later zeer enthousiast over het geheel. Voor aanstaande zondag hadden we een gezamenlijke
toerrit gepland waarbij we haar eerst op zouden halen en dan maar
zien waar de reis ons zou brengen.
Helaas zal ze dit niet meer mogen meemaken. Afgelopen week is ze met zeer veel
pijn in het ziekenhuis opgenomen alwaar ze afgelopen zaterdag 5 juli overleden is.
Wel heeft ze nog voor die tijd de organisatie van haar begrafenis zo aangepast
dat daar een rol voor ons is weggelegd. Ze heeft namelijk gevraagd of we haar
willen begeleiden van haar huis naar de kerk (waar haar Sportster naast de
kist moet staan!) en daarna naar de begraafplaats.
Was zij een 'echte biker'? Waarschijnlijk niet al maakt dat ook niet uit.
Verdient ze dit afscheid? Absoluut!!!!
En een groots afscheid heeft ze gekregen, zie de reacties en de foto's die
spreken voor zich.
Onderstaand lied werd gezongen bij Irma's begrafenis: