Ik weet niet wat ik toe moet voegen, vooral niet aan de verhalen van Tike & Marion.
Ze hebben het verwoord zoals het was.
Ook ik heb (hoe vreemd het ook klinkt) genoten en ben zeer dankbaar dat ik Irma op deze manier samen met haar familie en vrienden naar haar rustplaats heb kunnen begeleiden.
Ik zie het gezicht van Rob op Irma's sportster als wij de snelweg voor ons vrij hebben, de vrijheid tegemoet met de zon boven onze hoofden, en het gevoel van zo moet het, zo is het goed.
Toen wij bij de begraafplaats aan kwamen voelde ik me voldaan, wij hadden gedaan wat we konden en zo verdiende Irma dit.
Ik was dan ook zeer verrast dat wij alsnog door de familie werden uitgenodigd om bij deze begrafenis aanwezig te zijn, dit had ik achteraf zeer zeker niet willen missen.
Het gevoel van het afmaken tot het einde toe heeft mij een goed gevoel gegeven.
Toen ons werd gezegd dat de familie zelf wilde beginnen met het toedekken van Irma met bloemen en zand dacht ik in eerste instantie dit is zeer privé, wat doen wij hier nog, maar dat gevoel ging over in een gevoel van rust en volmaaktheid, afmaken tot het laatste detail.
Voor mijn gevoel zal Irma dit prachtig hebben gevonden en dat is het enige wat telt.
Irma ride free, je bent dan wel uit ons zicht maar zeer zeker niet uit ons hart, wij blijven aan je denken.

Monique.