Wat een ervaring. Geweldig gewoon. Zoveel emoties die door elkaar heen spelen.
In eerste instantie met spanning staan afwachten hoeveel bikers er zouden opkomen dagen. Ik vond de opkomst geweldig. Toen konden we nog even afscheid nemen van Irma. De kist was nog open. Ze lag daar in haar totale motoroutfit: leren broek, laarzen, dikke rode trui, sjaal, Harley riem, haar sierraden. Toen hield ik het echt niet droog, maar ben blij dat ik haar nog even gedag mocht zeggen. Naast de kist haar leren jas en helm, die, zoals Mick al vertelde, later op het graf gelegd werden.
Daarna de rit, waar met veel saamhorigheid door menig motorrijder met veel enthousiasme de complete snelweg werd afgezet. Alwaar wij met een tempo van zo'n 60 km per uur voor een file zorgde die ook op de radio vermeld werd. Daar kwam bij mij het gevoel van trots op zulke bikkels kijken, en een gevoel van macht en laat ze ons maar wat maken, wij zorgen (mede) dat de familie er met een goed gevoel op terug kan kijken. Dit werd nog sterker bij de aula waar de afscheidsdienst werd gehouden. Irma had gevraagd om haar sportster naast de kist te zetten. Dit mocht niet van de uitbater. Nou, daar had Rob, die de sportster voor Irma reed, en andere bikers met hem, dus mooi lak aan. Dus die sportster ging naar binnen, en kwam naast de kist te staan. Dan staat je hart haast te juichen. Daarna de dienst. Zeer indrukwekkend, bijna geheel geregisseerd door Irma. Het verdriet van de mensen sneed door mijn ziel. En weer hield ik het niet droog. Ook Dries, die een woordje namens de zwetsers zou spreken, kon zijn briefje niet lezen door de emoties. Maar daardoor gaf hij een improvisatie, die recht uit zijn hard kwam. Bravo Dries!!! Daarna werd ons verzocht om de snelweg niet meer af te zetten, omdat de chauffeur hierdoor in de problemen zou kunnen komen. Ja kom even, dat hoef ons niet te vragen. Tijdens de toch van Vlijmen naar Nijmegen, ging het afzetten met onverminderd enthousiasme voort. Bij het kerkhof aangekomen stonden we met voldaan gevoel te wachten, toen iemand kwam melden dat de familie ons ook hier graag bij wilde hebben. Dus ook dit, zeer indrukwekkende stukje, hebben we mogen meemaken. De stukjes die hier werden voorgelezen waren nog indrukwekkender, en weer stond ik met tranen te luisteren. Hierna lieten Irma's zoons, Jan en Jaap, de kist zakken, en gooide iedereen een witte hortensia op de kist, ja ook wij bikers hadden een bloem hiertoe gekregen. En daarna begonnen Jan en Jaap met het dicht scheppen van het graf, en werden weldra afgelost door alle aanwezigen. Mensen, niet te omschrijven emoties gierden door mijn lijf, en ook nu ik dit schrijf zit ik weer met tranen in mijn ogen. Wat een bijzondere begrafenis. Voor mijn gevoel hoort het zo. Afmaken to op het eind. Niet weglopen bij een kist die nog boven de grond staat. En wat een warmte en liefde bij de familie. Niet voor niets was Irma een geweldige vrouw, als ze uit zo'n warm nest kwam. Dat bleek later nog sterker. We werden uitgenodigd om mee te gaan naar iemand van de familie. We hadden er zelfs een prive parkeerplaats achter het huis in een grote kas. Daar in de tuin stonden enkele sta tafels, werden de kratten bier en frisdrank aangerukt, en was voor een complete barbecue gezorgd. Ze hadden op ons gerekend. Daar heb ik met familie en vriendinnen van Irma staan praten. Over Irma, over dood gaan, en nog veel meer. We werden echt met open armen ontvangen, en werden door iedereen keer op keer bedankt voor onze bijdrage. Toen we weggingen werd ik omhelst door Irma moeder. Meiske zei, wat ben ik blij met jullie, bedankt dat jullie zoiets moois gedaan hebben. Het enige wat ik kon zeggen is, we hebben het met liefde gedaan. Toen we wegreden, stonden de familie en vrienden langs de kant van de weg, te zwaaien, te applaudisseren, te roepen. In een woord geweeeeeeldig. Een dag om nooit meer te vergeten, met een gevoel haast, of je van een feest vandaan komt, niet van een begrafenis. In de korte tijd dat ik Irma heb leren kennen, denk ik dat ze daarboven op een wolkje heeft zitten genieten, met die enorme breeje innemende glimlach op haar mond.
Irma, het ga je goed, je blijft voor altijd in mijn hart!!!!